Ondergronds Avontuur in Limburg

Met mijn mannen naar Limburg. Een Hollands stukje buitenland, met (best) hoge heuvels, meer zon dan elders en een bourgondische cultuur.

Ik vertel mijn collega’s enthousiast over mijn weekendplannen en dat we gaan mountainbiken in de grotten. Collega Tyra kijkt bedenkelijk:
‘Ga je wel onder begeleiding?’
‘Hoezo?’
‘Er waren ooit 2 jongens die verdwaalden in de grotten. Toen ze de weg niet meer terugvonden, kregen ze van de stress een hartaanval en gingen ze dood’.
Tot zover de voorpret. Ik bedenk me dat ik een zaklamp en rugzak mee moet nemen met voldoende proviand voor een paar dagen.
Tyra ziet mijn geschrokken gezicht:
‘Maar nu hangen er overal nooduitgangbordjes hoor, dus je komt er wel uit.’
‘Nooduitgangbordjes!?’ Een ander schrikbeeld dringt zich aan mij op: dat van ondergrondse souvenirwinkels en hop-on-hop-of-tours. We gaan het zien.

Na het tellen van de bovengrondse souvenirwinkels in Valkenburg, gaan we richting grotten, of groeven moet ik eigenlijk zeggen. Met een wenteltrap dalen we af tot 40 meter onder de grond. We staan nog na te draaien als we een fiets en helm krijgen. We zijn met een groep van 15, waarvan ik, op de leiding na, de enige vrouw ben (er is geen diversiteitsbeleid hier). Onze begeleidster Joëlle stelt zich voor, ze geeft ons allemaal een hand en zegt 15x ‘Ik ben Zjowel’  
Zoon maakt even later de grap die iedereen wil maken: ‘Ehm…hoe heet je ook alweer?’

Zjowel geeft ons instructies. Het draait er vooral om dat we bij de groep moeten blijven (ik vraag me af of ze soms een keer 2 jongens is kwijtgeraakt). Steven wordt aangewezen door zijn vrienden als meest betrouwbaar om achteraan te fietsen en te zorgen dat er niemand achterop raakt. Ik heb mijn twijfels bij Steven.

Onderweg roept Zjowel regelmatig ‘Steven!’ en dan moet iedereen die achter haar fietst dit doorroepen naar achteren, tot Steven het hoort. Hij roept dan terug ‘Compleet’ en dat geeft iedereen weer netjes door naar voren. Zo geven we ook aan elkaar door of we rechts of links moeten en of er een tegenligger aankomt (ja, die heb je hier ook). Het signaal ‘Bukken’ komt iets te laat voor Man. Ik hoor opeens een harde PLOK achter me, gevolgd door verschillende scheldwoorden (het is een leerzame tocht voor de jongens). Man zit met zijn hoofd in het mergelplafond…ai. Er zijn er nog 2 die een kopstoot krijgen, gelukkig doen de helmen hun werk. We zien vleermuizen, mogen in het mergel zagen en we ervaren hoe aardedonker het is zonder onze lampen.

Als we onze weg vervolgen horen we opeens een brul: ‘Stop!’. We zijn er een paar kwijt, waaronder Steven. We stoppen en Zjowel komt in actie. Ze rent met haar underground survival kit richting de laatste T-splitsing. Een poosje later komt ze terug, de mannen zijn gevonden. Zjowel is een held en heeft duidelijk ervaring met mannen die niet luisteren. Na dit bijzondere avontuur eten we, boven de grond, een stevig maal bij een Smokkelaarstent.

De volgende dag bezoeken we de militaire begraafplaats van Margraten, indrukwekkend. En we gaan naar het hoogste punt van Nederland met bijbehorend labyrint. Als we het doolhof ingaan, vraag ik me af of dit een goed idee is. Na een uur rondjes lopen, zien we steeds dezelfde mensen en bordjes met bemoedigende teksten als: ‘Hier was u al’. Ik vraag me serieus af of we hier ooit nog uitkomen. Ik mis Zjowel. Er speelt ook ergens een draaiorgel, een instrument dat me altijd, maar nu helemaal, op de zenuwen werkt. Je zou er stress van krijgen (met alle gevolgen van dien). Als we toevallig langs het poortje lopen waar we zijn binnengekomen, ben ik meer dan opgelucht en besluit ik meteen dat onze zoektocht hier eindigt. Tot groot ongenoegen van Zoon die er écht van overtuigd was dat we er bijna waren.

We sluiten ons weekend af in het door zon overgoten Maastricht. Limburg is prachtig, zowel boven als onder de grond. Als je de weg weet….

Share This:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *