Dingen die Snel Voorbij Gaan

Via de stadspoort lopen we Leiden binnen. Zus ademt eens even flink in. ‘Heerlijk’ zegt ze ‘Hier was ik aan toe’. Ik doe haar na. Ik adem diep in…een mengeling van wiet en uitlaatgassen van de net voorbij scheurende brommer vult mijn longen. Zus verkiest, ondanks haar boerenafkomst, de stadslucht boven de plattelandslucht. Want het is ook de geur van nieuwe schoenen, kunst en goede cafés. En daar kun je haar te allen tijde voor wakker maken.

We zijn op weg naar het Sieboldhuis. Een klein, maar fijn, museum waar de verzameling van meneer Von Siebold te zien is. Von Siebold woonde in Leiden en reisde vaak naar Japan, waarna hij met goedgevulde koffers terugkwam. En wie wat bewaart heeft wat. Wij zijn vooral gekomen voor de tentoonstelling ‘De Dingen die Voorbij Gaan’ van Casper Faassen. Een schilder die fotografeert en vice versa.

Vol bewondering staren we naar de kunstwerken, die het midden houden tussen schilderkunst, fotografie en handvaardigheid. Ik vermoed dat de kunstenaar niet dagen, maar weken kwijt is geweest per kunstwerk. We vangen een glimp op van Japanse schoonheden die vaag te zien zijn en daardoor iets mysterieus uitstralen. Ik zie iets moois voor thuis aan de muur (…ze kwam met goedgevulde koffers terug van haar reizen naar Leiden).

Als we het eerste zaaltje, met zo’n tien kunstwerken, hebben gezien, lopen we naar de ruimte ernaast. ‘O, we lopen verkeerd’ zegt Zus ‘Hoe is de route?’. Volgende zaaltje: ‘Hé hier zijn we al geweest.’ We kijken elkaar teleurgesteld aan: ‘Is dit alles?’

Het zijn de Dingen die Snel Voorbij Gaan. Het is als een goede maaltijd, daar zitten veel uren en liefde in. Hoe lekkerder het is, hoe sneller het verslonden is.

De tentoonstelling van De Dingen die Voorbij Gaan kun je nog bewonderen t/m 4 juni 2017. Gaat dat snel zien!

De Japanse schone van Honne:

Share This:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *